12-09-05

Oude pijn roest niet...

Daarnet mijn bureau aan het opruimen toen ik dit gedicht vond:
 
Ik sluit nu de deur voor jou
 
Niet weten waar ik beginnen moet
Ik wil je vertellen over een nieuwe liefde
maar ook de pijn en mijn hart dat bloed
 
Waar ben je..
Als ik je even spreken wil
Mijn ziel en hart luchten
Want dat is iets wat ik altijd kon bij jou
Zonder enige sprakeloosheid of diepe zuchten
 
Ik mis je
De warmte die je me telkens gaf
De redenen die je me liet voelen
Dat er meer is dan gewoon een leven leiden
en niet doelloos draaien rond de stoelen
 
Ik hou van je
en dat zal nooit veranderen
Ik zal jou altijd als iemand bijzonder bekijken
Een vriendin waar ik enorm om geef
Iemand die me telkens naar stereen liet reiken
 
Ik zal je nooit vergeten
Geen moment zal verloren gaan
Geen afbeelding zal verbleken in tijd
En nu doe ik de deur weer dicht
Tot ziens lieve meid...
 
Voor ik het wist waren mijn gedachten en emoties met me op de loop... Dit gedicht is geschreven op 8 augustus 2003, het was van een hele goeie vriend aan mij gericht. Ik kende hem toen nog maar 2 jaar maar het leek al mijn hele leven. Onrechtstreeks heb ik via hem mijn vriend leren kennen. Als ik mijn vriend niet had ontmoet waren we waarschijnlijk een koppel geworden... maar we hielden het bij goede vrienden.
 
De eerste keer dat we elkaar zagen zal ik nooit vergeten. Het was alsof we elkaar al jaren kenden, het voelde als 'thuiskomen'. Vaak zagen we elkaar niet, maar we hielden contact via internet. We konden met alles bij elkaar terecht... tenminste, dat dacht ik toch. Tot die zomer van 2003...
 
We gingen naar de Antilliaanse feesten, kamperen... hij ik en nog 2 van onze vrienden. Had er al een beetje ruzie over gehad met vriendje maar uiteindelijk toch gegaan. Het was geweldig. Toch had ik het gevoel dat er iets veranderd was tussen ons... er was een afstand tussen ons die er nooit eerder was. Toch hebben we na die 3 dagen als vrienden afscheid genomen. Daarna bleek hij mij geblokkeerd te hebben op MSN, hij beantwoordde mijn mailtjes niet meer,... Naar het waarom had ik het raden. Toen dat gedicht... hoe toepasselijk, we hadden elkaar immers leren kennen via een gedichtensite. Maar ondertussen weet ik nog altijd niet WAAROM... en het doet ongelooflijk veel pijn. Ik probeer het van me af te zetten, er niet aan te denken... maar zoveel dingen doen me denken aan hem.
 
Dit is niet de eerste keer dat ik zoiets meemaak. Een paar jaar eerder juist hetzelfde meegemaakt met een 'soulmate'. We konden uren tegen elkaar praten, over de alledaagse dingen maar ook over onze diepste geheimen... Tot hij op een dag besloot niks meer met mij willen te maken hebben. Ik begin eraan te denken dat het mijn schuld is, dat ik iets verkeerd doe... Hopelijk slijt het met de tijd.

17:11 Gepost door Mystic Flower | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

* Zal ik met je meehopen?
Wel ferm gedicht zenne!

Gepost door: pam | 12-09-05

op één of andere manier gaan vrienden soms uit elkaar, soms bewust, soms onbewust.Neem de schuld zeker niet op jou, want mensen veranderen soms, waardoor het van heel goed klikken kan overslaan in onbegrip. Niet veel vriendschappen overleven dit...Natuurlijk wel spijtig als je zoiets moet meemaken :s

Gepost door: Anne | 12-09-05

het klinkt misschien ongeloofwaardig maar ik heb net hetzelfde meegemaakt... Mijn beste vriend waar ik vier jaar lang alles meegedeeld heb, nam afscheid van mij na het 6de middelbaar. Al twee jaar hoor ik niets meer van hem. Ook geen antwoord op mailtjes,... Waarom? Ook hier geen antwoord...

'k Snap dus maar al te goed dat je met een heel vervelend gevoel zit... Wist je maar waarom, kon je het maar begrijpen.. dan zou het al heel wat draaglijker zijn.

Gepost door: Manlome | 12-09-05

De commentaren zijn gesloten.